Herdenkingsdagen  

 

Geboren,  02 januari 1969   

 

Overleden 14 mei 2000

 

 

 

 

vrijdag 14 mei 2008, Martin en Irene  

2 januari, de geboortedag van onze zoon Alan: 

soms lijkt het gisteren, vandaag leek het een eeuw. Woensdag 2 januari 2008, zijn verjaardag na weer een kerst en oud&nieuw zonder hem. Sorry, maar het blijft vreten zeker in deze periode van het jaar en op de 14e mei. 

 

Daar staan we dan om kwart over zeven, met z'n allen (zonder Alan) op een veldje om een herdenkingsballon op te laten. Een herdenkingsballon die Ireen had besteld bij Troostgeschenk en ook al had volgeschreven met gedichten. Vrieskou en wind, openvouwen, aansteken (luchtballon effect) en wachten tot de ballon zou opstijgen. Paniekerig en niet zonder gemopper door zenuwen, ging de ballon toch de lucht in. Even gaf dat een goed gevoel, maar de stevige wind en een grote boom die de weg van de ballon blokkeerde zette het goede gevoel om in teleurstelling en boosheid. De aanwezigheid en reacties van onze kleinkinderen waren een belangrijke bijdrage om niet in een dip te geraken. Jammer, maar we weten nu dat we in mei de ballon alleen weer zullen oplaten als het windstil is. 

Dan ben je weer thuis, samen Ireen en ik, Ireen gaat haar gangetje en ik kruip weer achter de PC. Doe wat invulling op de site van ADS. En ga, zoals bijna dagelijks, ook even naar de website van Alan. Het inwendige verdriet, kwaadheid, gemis, ik weet niet wat brengt me dan steeds weer naar het zoeken van mijn gelijk. Ik weet toch immers dat Alan geen vlieg kwaad kan doen, niet eens stoer of een grote bek heeft. Ik ga ze lezen, de brieven van mensen die Alan beschrijven zoals ie is, een bevestiging voor mij omdat ik weet dat hij zo is zoals zij (onbekenden voor mij) hem beschrijven. 

 

U mag ze ook lezen: > Brieven <

 

Soms twijfel ik aan mijn gevoelens en mijn reacties. Als mijn vrouw of kinderen het moeilijk hebben of huilen, kan ik niet huilen ik wordt dan alleen maar heel kwaad van binnen. Troost ze wel, maar zonder tranen die komen niet. Maar deze brieven, bevestigingen, zijn mijn troost en bij het lezen van deze komen mijn tranen wel. 

Waarom hebben de rechters deze brieven niet gelezen? Waarom heeft Alan niet de uitvaart van een familielid van deze rechters verzorgd? Dan hadden die klootzakken zeker wel levenslang gekregen! Maar nu moeten we verder leven met de gedachte dat die twee barbaren straks weer ons en andere mensenlevens verzieken.

Geloof me, ik geniet van mijn andere twee kinderen en kleinkinderen, ik werk, ik lach, ik praat, eet en drink, maar het vreet aan me.

>>>

Compassie

 

 

Alan Dave Spencer Roos

2 januari 1969           14 mei 2000          14 mei 2008

 

Je zei nooit veel. Niet dit of dat, niet zus of zo,
maar altijd had je tijd te over.
Voor mij en hen die aan je lippen hingen.

We stonden dikwijls haast te dringen

om de wijze woorden die je sprak.

Je lachte vaak. Zo veel en mooi en uitgelaten.

Dat deed je liever nog dan praten.

Met mij en hen die zoveel om je gaven.

We konden ons aan je liefde laven

en aan de warmte die je ons steeds gaf.

Je bent niet meer. Niet hier maar ginder

en onze liefde wordt niet minder.

Van mij en hen die jou nooit zijn vergeten.

Ach mocht je toch eens weten hoe wij

je nog altijd missen, iedere dag.

 

Irene, Martin, Maurice, Cynthia     (2008)