(periodieke uitingen) het gemis
                   

met klik te

vergroten 

 
                   

 

 

april 2013

 

Deze toespraak had ik op zondag 14 april in mijn zak, met de bedoeling deze voor te lezen na het leggen van de keien.
Voor de zoveelste keer, ik heb al veel vaker toespraken of speech, op papier gezet meegenomen maar bijna nooit voorgedragen.
Op de momenten dat waarvoor deze zijn lukt het mij maar niet om dit op te pakken en te doen?
Dus wil op deze manier alsnog mijn gedachte verwerkt in deze toespraak met jullie delen.

foto's  klik ►

Ik weet nu

Ik weet nu, 14 april 2013, dat ik in 2003 de juiste weg heb gekozen

Ik weet nu dat de weg die ik koos na 14 mei 2000 niet de oplossing zou zijn geweest

Ik weet nu hoe je de ontembare wraakgevoelens van de eerste uren kan omzetten

Ik weet nu, vandaag, 155 maanden na de moord op mijn zoon Alan Dave Spencer dat wij de juiste weg zijn ingeslagen

Ik weet nu dat je geweld niet met geweld kan oplossen

Ik weet nu dat mijn voornemens van toen fataal hadden kunnen zijn voor mij en mijn gezin

Ik weet nu dat hetgeen wij allen hebben gedaan en bereikt, de lang gezochte voldoening heeft gegeven en nog steeds geeft

Ik weet nu dat wij de moordenaars en Hun dierbaren bijna dagelijks confronteren met hun misdrijf en slachtoffers

Ik weet nu dat wij met dit monument, deze keien en namen van onze dierbaren, slachtoffers van geweld,
de moordenaars en hun nabestaanden ook levenslang herinneren

Ik weet nu dat wij al die jaren voor onze dierbaren hebben gestreden, hen nooit vergeten, dat onze verbondenheid en kracht een uiting is van verstandige genoegdoening

 

mei 2012

 

Na overleg met elkaar hebben wij de website van Alan van een nieuwe look laten voorzien

bepaalde pagina's zijn al die jaren voor mij heel speciaal “de brieven”
Omdat de inhoud van deze brieven heel duidelijk het karakter Alan bevestigen ....

Wat al die mensen "onbekenden voor ons" schrijven, dat voelen wij al sinds zijn geboorte ...

hem beschrijven als een "uitverkorene" klinkt en lijkt misschien voor vele overdreven ......

maar niet voor ons …. wij missen hem vreselijk, nog elke dag ….

 

 


maart 2009

 

Het is geen 2 januari of tweede van de maand

het is geen 14 mei of veertiende van een maand

 

het is een dag dat ik het helemaal niet zie zitten

berovingen, moorden en mensen die lopen te vitten

 

de wereld is door eigen schuld van mensen aan het rotten

miljarden mensen leven in armoede in onbewoonbare krotten

 

het gaat nu ook vreselijk stinken in de welvaartstaten

waar velen hun woningen gedwongen moeten verlaten

 

mensen worden wereldwijd bestolen en voorgelogen

door de macht van kapitalisten die alles gedogen

 

hervormers die het volk overtuigde met hun woorden

hebben ze koelbloedig en gewetenloos laten vermoorden

 

uitbuitingen en geweld, toen, gisteren, vandaag en morgen

niemand die er echt iets doet, dat baart ons grote zorgen

 

de overdosis socialisme heeft alle normen en waarden opzij gezet

plukken, stelen, misbruiken, gedogen, niemand heeft erop gelet

 

de rekening is binnen, maar wordt nog steeds niet bevat

zij, door u gekozen politici en kapitalisten hebben allemaal zat

 

schandpalen midden in het land voor "deskundigen" die falen

die alle leed, verspilling, schade en graaien gaan terug betalen

 

ook de rechters die bepalen dat moordenaars na korte celstraf

hun straf hebben uitgezeten en rechten hebben, dat is pas maf

 

als wij dit als rechtvaardig moeten accepteren en respecteren

neem ze dan zelf in huis en ervaar zelf of ze het waarderen

 

 


januari 2009

 

Zondag 14 mei 2000, moederdag,

op die dag, midden in ons leven, werd ons leven onderbroken.

Alan werd vermoord, zijn leven, zijn liefde, onze levenslust is ons afgenomen,

pijn, verdriet, gemis en woede heeft ons aangezet tot

een strijd voor erkenning en recht.

In een strijd tegen onmacht, geweld en onrecht door gemis en verdriet gaat een mens op zoek.

Op zoek naar begrip, erkenning en recht.

Het is een strijd tegen hoge en dikke harde muren zonder enig begrip en medeleven.

Een zoektocht brengt je in contact met lotgenoten.

Hier vindt je uiteindelijk erkenning en medeleven, zo voel je dat op dat moment.

Bij hen kan je eindelijk vrijuit spreken, luisteren, begrijpen en voelen.

Denken en voelen dat je wordt begrepen.

Gedachten en gevoelens die je sterker maken en weer doen strijden.

De vragen in de periode  2000 - 2008

Heeft je strijd tegen onmacht, geweld en onrecht bijgedragen in je verwerking?.

Heeft die zoektocht naar begrip, erkenning en recht tot iets geleid?

Is die strijd tegen hoge en dikke harde stenen muren gehonoreerd?

Was de zoektocht en contact met lotgenoten van belang in je strijd?

Heb je hierbij de gewenste erkenning en medeleven werkelijk gevonden?

Was het eindelijk vrijuit spreken, luisteren, begrijpen en voelen nodig in je verwerking?

Hoe belangrijk was het al het denken en gevoel dat je werd begrepen?

Zijn de gedachten en gevoelens die je sterker maakten en deed strijden er nog steeds?

Onze antwoorden in de periode 2000 - 2008

De strijd tegen onmacht, geweld en onrecht heeft absoluut bijgedragen in mijn verwerking.

Mijn zoektocht naar begrip, erkenning en recht hebben tot geleid tot vele ontwikkelingen.

De strijd tegen hoge en dikke harde stenen muren heeft ook zijn tol geëist.

Mijn zoektocht en contact met lotgenoten waren en zijn nog steeds van belang in de strijd.

Een groot deel van de gewenste erkenning en medeleven heb ik uiteindelijk gevonden.

Het vrijuit spreken, luisteren, begrijpen en voelen heeft mij zeker geholpen.

Het denken en gevoel krijgen dat je wordt begrepen geeft een zekere rust en voldoening.

De gedachten en gevoelens die je sterker maakten en deed strijden zijn er nog steeds.

 

Martin 

 


augustus 2008

 

Kort geleden ontvingen wij het bericht, dat Tommix Ras op 10 september vrijkomt. Mits hij een nog niet betaalde boete voor die datum betaald. betaald hij of wie dan ook deze boete, dan komt hij 10 september al vrij. Het klinkt mij nog in de oren, die ouwe 20 jaar en Tommix 12 jaar gevangenisstraf voor het plegen van een bewezen dubbele moord met voorbedachte rade. Nu, 2008, is volgens de rechterlijke teller die 12 jaar al voorbij? Kunnen wij ons hierin berusten? Hoe gaan wij hier mee om?

We doen stoer en laten niets blijken, maar geloof me, het vreet en doet heel erg pijn!

De moordenaar van mijn zoon, mag straks zo vrij als een vogeltje door mijn straat lopen, naar ons zwaaien, goedendag zeggen, naar ons lachen ............. Of hij dat doet, weten wij niet, maar we moeten wel leven met die gedachte en gevoelens.

 

Op 30 augustus is Ireen jarig, kort daarna zijn wij 40 jaar getrouwd. Eind van het jaar wordt ik 60. Onze kinderen lopen met vraagtekens, willen wij wat aan doen aan deze dagen? Voor hen is het dubbel moeilijk, hun leven is zwaar beschadigd en zij weten dat ons leven naar de klote is zonder onze oudste zoon en hun broer Alan.

 

Wat moeten en kunnen we doen? Doen, zoals vele makkelijk zeggen: kom op joh, het leven gaat door, je hebt nog 2 kinderen en inmiddels kleinkinderen daar moet je van genieten! Natuurlijk genieten wij van onze kinderen Cynthia, Maurice, Morad, Rekina en kleinkinderen Jason, Aimy en Lana!! Elke dag, met volle teugen. Hun lach, liefde voor ons geeft ons de kracht en zin om zoveel mogelijk positief in het leven te blijven staan. Maar, het gemis en de gesprekken die wij hebben over Alan en als hij dit kon meemaken lopen altijd anders dan onze bedoeling is. Altijd is er het verdriet, de tranen en de overgang naar woede en haat.

 

Voor vele lijken we sterk, dat merk je steeds weer, en dat vinden wij eigenlijk best wel fijn. Maar, soms door dit gaan sommigen wel eens zover dat wij denken en voelen dat dit dan TE is. Onze houding, opstelling en inzet vanuit ADS, doet sommigen vergeten dat wij dit doen vanuit onze (slachtoffer) nabestaanden positie. En niet om populair te doen. Het gaat ons vooral om aandacht voor ons kind en alle andere slachtoffers van geweld. Slachtoffers vermoord door gekken die alle zorg en aandacht krijgen van duur betaalde (zogenaamde) deskundigen die zich alleen maar kunnen handhaven en verrijken zolang er moordenaars rondlopen en moorden.

 

Erg genoeg voor de christenen en gelovigen onder ons, is het feit dat wij hebben ervaren dat juist de christenen, de kerk het meeste aandacht en hulp schenkt aan moordenaars. Een flinke gesubsidieerde organisatie hiervan is Exodus. De inbreng en invloed van christenen en kerk is veel groter dan men beseft, slachtofferhulp / politiek / overheid / en nog veel andere organisaties zeggen begrip te hebben voor slachtoffers en nabestaanden van slachtoffers. Maar, gaan absoluut niet mee met de uitspraken van de meeste slachtoffers en nabestaanden. Uitspraken zoals: de doodstraf voor moordenaars en verkrachters of levenslang voor alle geweldplegers!!

 

Zo kan ik nog wel uren en honderden zinnen doorgaan, maar ik weet donders goed dat het toch niet wordt begrepen. Je moet het voelen en meemaken dan pas besef je wat wij bedoelen!

 

Wij zullen zolang wij leven altijd de kaarsjes branden voor Alan, het lint dragen waar de naam van onze zoon op staat op de dag van herdenken, op zijn geboortedag en sterfdag de herdenkingsballon oplaten.

 

Niet blind voor de realiteit, wel blind van verdriet en woede,

Martin en Irene.


 

 Straks 

kerst 2007, 

weer een kerst

zonder Alan

Straks het jaar 2008,

 weer een jaar zonder Alan

Straks 2 januari 2008,de

geboortedag van Alan, zonder Alan

Vandaag 14 december 2007, 91 maanden

zonder Alan. Vandaag 14 december 2007,

denk ik aan mijn leeftijd en die van Alan

14 december 2007, ik kijk weer naar de foto van mij en Alan

Gisteren 13 december 2007, werd ik 59 jaar zonder Alan

Gisteren 13 december 2007, kinderen en kleinkinderen zonder Alan

Gisteren 13 december 2007, keek ik naar de foto van mij en Alan

Toen 14 mei 2000, Moederdag, de sterfdag van Alan

Toen 14 mei 2000, Moederdag, vermoord werd onze zoon Alan

Toen 14 mei 2000, Moederdag, hoe moeten wij verder zonder Alan

Hoeveel

jaren

nog dit verdriet, gemis, en vooral woede?