KRANTEN berichten m.b.t. de moord op Alan

 Terug naar kranten knipsel overzicht  <<<

Artikel uit Haagsche Courant van 02-09-2000                               Tweemaal daags naar de plek des onheils

Den Haag - Tweemaal per dag gaat ze naar het Arnold Spoelplein. De plek waar op 14 mei haar 22-jarige zoon Daan door kogels om het leven kwam. Wilma de Blok: "Soms ben ik er 's avonds om zeven uur. En ineens is het dan al weer twaalf uur. De tijd vliegt hier. Tijd heeft voor mij een andere betekenis gekregen. Je hoort wel: 'goh, het is al vier maanden geleden'. Voor mij is het alsof het vanmorgen is gebeurd".

Een paar meter verder frutselt een andere moeder aan bloemen die voor het portret van Alan Roos staan. Ze steekt kaarsen aan. Ook Irene Roos komt elke dag naar de parkeergarage waar haar 31-jarige zoon bruut de dood vond. Meestal arriveert ze laat op de avond. Met haar man Martin, zoon Maurice of dochter Cynthia. Veel behoefte om met anderen te praten heeft ze niet. "Je krijgt vaak de vraag: 'hebben ze de daders al?' Begrijpelijk dat mensen er naar informeren. Maar als je het honderd keer op een dag hoort, is dat wel eens te veel".
 

Elke avond komen hun ouders naar de plek waar op 14 mei Daan de Blok en Alan Roos het leven lieten. (foto Harry Verkuylen)

Plantenbakken
Twee parkeerplekken in de garage bij het winkelcentrum in Loosduinen zijn gemarkeerd met plantenbakken. Ertussen staan altijd verse bloemen, tientallen kaarsen, kaarten, foto's en andere aandenkens aan de beide vermoorde mannen. Op de plek waar Daan is gevonden, ligt de vlag van zijn voetbalclub HMSH. "Nooit", zegt Wilma de Blok, "mogen hier meer auto's rijden".
De familie Roos wil een gedenksteen op deze plek. Als protest ook tegen zinloos geweld. Er is nog geen besluit genomen. Martin Roos, op cynische toon: "Onze burgemeester is er nog niet van overtuigd dat het gaat om zinloos geweld". Hij wijst op een brief waarin Deetman schrijft dat het Openbaar Ministerie hem heeft gemeld dat het misdrijf 'de uiterlijke kenmerken van een afrekening heeft'.
Het politieonderzoek naar de moord op de beide Hagenaars heeft nog niet tot concrete resultaten geleid. Elke seconde van de dag hopen de beide families dat er een telefoontje van de recherche komt. "Omdat ik wil weten waarom dit is gebeurd", zegt de moeder van Daan. "Ik kan niets bedenken. Zolang wij niet weten waarom dit is gebeurd, kan je ook niet aan de verwerking beginnen". Irene Roos: "Zo voel ik het ook. Je wilt weten waarom een gezellige, onschuldige jongen, die gewoon elke dag hard werkte, waarom hem dit is overkomen". Beide families houden hoop. "We zijn er van overtuigd dat de politie er alles aan doet".
 

Multomappen
Op een tafeltje bij De Plek liggen drie multomappen. In de een zitten brieven van de officiŽle instanties, onder meer die van Deetman, maar ook een steunbetuiging van minister-president Kok. Achterin deze map teksten van Wilma de Blok die haar gevoelens in de avonduren opschrijft.
Een tweede map bevat ruim 1800 handtekeningen van mensen die vinden dat er een gedenksteen op deze plaats moet komen. Zolang het onderzoek van de politie nog geen klaarheid heeft gebracht, zit het er niet in dat de gemeente een beslissing neemt. Tot die tijd zijn de twee parkeerplaatsen in de garage geclaimd. Het wordt gedoogd door de autoriteiten.
In een derde map nog eens 1300 handtekeningen van mensen die vinden dat in Nederland strenger gestraft moet worden. Met name Martin Roos is bitter als over dit onderwerp wordt gesproken. "Ik ga nog een keer met deze map naar de minister van justitie. Zal hem dit als petitie aanbieden. Neem van mij aan dat er meer mensen dan je denkt voor zwaardere straffen zijn".
Hij vertelt van een recente ontmoeting met een bestuurslid van de vereniging van ouders van vermoorde kinderen. "Zijn dochter is zeven jaar geleden omgebracht. En de dader loopt weer vrij rond".
 

Vijftig jaar
Beide moeders werden kort geleden vijftig jaar. Wilma de Blok: "Daan was er niet. Onvoorstelbaar. Onwerkelijke ook. Soms denk ik: volgend jaar is hij er gewoon weer bij". Martin Roos vertelt dat de familie met kinderen en aanhang deze week ter ere van de verjaardag van Irene eigenlijk in Hongarije had moeten zitten. "Nu liepen we als twee zombies door Volendam. Alles is veranderd in ons leven. Je hebt nergens meer interesse in".
De tijd verstrijkt op deze avond. Het wordt donker, het licht van de tientallen kaarsen flikkert op en de beide moeders kijken nog eens naar de portretten van hun zoons. Wilma de Blok: "Mensen zeggen wel eens: wat een mooie plek. Maar dat is het natuurlijk niet. Het is voor mij de meest lugubere plaats op aarde. Het is zo gegroeid zoals het nu is. Indrukwekkend zou je het wel kunnen noemen". Irene is het helemaal eens. "Indrukkend. Dat is het".