KRANTEN berichten m.b.t. de moord op Alan

 Terug naar kranten knipsel overzicht  <<<

Artikel uit Haagsche Courant van 09-12-2000                               Pleidooi voor zwaarste straf

Martin Roos thuis in Loosduinen: 'Een paar gekken hebben ons leven verwoest'.

door Dennis Mulkens
 

Sinds 14 mei is niets meer hetzelfde in het leven van de familie Roos. Zoon Alan kwam op die datum samen met Daan de Blok in Loosduinen door een misdrijf om het leven. Vader Martin Roos praat, mede namens zijn vrouw Irene. Vrijdag doet hij dat op het Binnenhof.
 

Het was 17 augustus. We hadden familie op bezoek en besloten naar het plekje te gaan. Naar de parkeergarage aan het Arnold Spoelplein waar door ons een gedenkplaats is ingericht voor Alan en Daan. Nadat de familie naar huis was gegaan bleven we met z'n tweeŽn nog even. In het donker zagen we daar twee vage figuren. Een van hen zei goedenavond en vertrok.

Even later gingen we ook zelf naar huis. Maar onderweg bekroop ons een vreemd gevoel. We zijn weer teruggekeerd en we zagen de mannen weer. Ze stonden te turen naar het portret van onze zoon. We spraken ze aan en vroegen wat ze er deden. Of ze Daan en Alan soms kenden. Nee, zeiden ze, maar we komen moeilijk in slaap en hebben over deze jongens iets op de televisie gezien. Ik zei dat ze beter weg konden gaan, want dat er op deze plek altijd wat kon gebeuren. Een van hen pakte me bij de arm en zei: ja hoor, lieve man".
"Ze gingen weg en wij ook. Ik heb direct de politie gewaarschuwd. Even later zijn ze op straat aangesproken door de politie. Ze moesten zich legitimeren, maar omdat ze niets fout deden konden ze ook weer gaan. Een dag later kwam de recherche. Of ze deze ervaring even op papier konden zetten. Veel later begrepen we waarom. We hebben inmiddels de foto's gezien van de drie aangehouden verdachten. Een van hen, de broer van de hoofdverdachte, hebben we die nacht gezien! Sterker nog, hij heeft mij aangeraakt, de griezel. Ik zeg niet dat hij mijn zoon heeft vermoord, maar hij heeft ervan geweten".
"Ons leven staat sinds 14 mei volledig op z'n kop. Ik was een vrolijke man die zonder zorgen door het leven ging. Twee fijne zoons, een heerlijke dochter. Een perfect gezin. Maar ineens is alles anders. De zoon met wie ik klaar was, die een huis, een vriendin en een goede baan had, was er ineens niet meer. Door een stelletje gekken. Het is niet te verkroppen. Deze mensen hebben ons leven verwoest. Maar ook dat van anderen. Als je heel ver doordenkt zijn er veel meer gedupeerden. Zelfs op de voetbalclub, bij SV Loosduinen, hebben ze er last van. Vaak was ik daar, organiseerde ik het een en ander voor mijn elftalletje. Nu heb ik geen zin meer".
"Een paar maanden voor de moorden zat m'n vrouw naar de televisie te kijken, naar een stille tocht. Ze vond het zo erg. Ik ook, maar ik was het eerlijk gezegd al weer vergeten nadat ik die avond het huis verliet en bij de voetbalclub ging zitten klaverjassen. Moet je niet naar kijken, zei ik nog tegen m'n vrouw. Die mensen met hun kaarsjes. Ik stond er gewoon niet bij stil. Ik zag alleen maar de zonzijde van ons bestaan. Een paar maanden later liep ik zelf een stille tocht".
"Ik heb burgemeester Deetman, maar ook de koningin, president Kok en de minister van justitie aangeschreven. Het geweld moet stoppen. De strafmaat moet omhoog. Kok heeft de mooiste baan. Die antwoordt consequent dat hij de zaak heeft neergelegd bij de verantwoordelijke minister. Hij komt niet, als we komende vrijdagavond om zeven uur een bijeenkomst houden op het Binnenhof. Want hij heeft andere verplichtingen. Mogelijk dat ook minister Korthals is verhinderd, maar dan is er in elk geval wel de hoogste ambtenaar".
"Sinds 1 juni heb ik incidenten en uitspraken van rechters uit de krant geknipt. Je maakt de vreemdste dingen mee. Neem de drie Ierse moorden die in Scheveningen zijn gepleegd. De hoofdverdachte krijgt na een eis van levenslang achttien jaar van de rechter. In de praktijk blijft er twaalf jaar over. Hij heeft drie mensen vermoord, ze nog in stukken gesneden en in de brand gestoken ook. Ik vrees het ergste voor straks. Want in ons geval gaat het maar om twee moorden. En er is niemand in de brand gestoken en er zijn ook geen ledematen verwoest".
 

Levenslang
 

"De straffen in Nederland vond ik jaren geleden al te licht. Ik heb daar altijd een mening over gehad. Maar sinds 14 mei heb ik er dieper over nagedacht. Levenslang zou het tuig moeten krijgen. En dan niet in het celletje zitten met de televisie aan. Maar werken. De hele dag, elke dag. Je kunt ze gewoon een salaris geven en laten betalen voor kost en inwoning. Het spaargeld zou je kunnen geven aan de slachtoffers die ze hebben gemaakt. En dat zijn er heel wat".
"Ik praat nu over levenslang, omdat ik weet dat de doodstraf in dit land niet haalbaar is. Van mij zou deze morgen mogen worden ingevoerd. Het is zonde van het geld om deze mensen te verzorgen. Ik zeg het maar zoals ik het voel. We zijn lid geworden van de vereniging van ouders van vermoorde kinderen. Het gros denkt er zo over. Wij zijn de nieuwe lotgenoten, maar je spreekt daar mensen die al langer lid zijn. Die een kind hebben dat maar een gering aantal jaren geleden is verkracht en vermoord. De dader komt binnenkort weer vrij. Het is onverteerbaar".
 

Vloeken
 

"Er werd hier in huis nooit gevloekt. Ook met ziektes werd nooit gespot. Nu zijn er dagen dat we onszelf amper in de hand hebben. Laat in de nacht praat je er dan over. Dan worden we weer rustig. Maar zo zijn we nooit geweest. Tussen mijn vrouw en mij gaat het gelukkig goed. Maar in veel gevallen gaat het volledig mis. Omdat mensen zo enorm veranderen. Onze jongste zoon Maurice was altijd vrolijk, Maup de flierefluiter. Nu zit hij vol haat en boosheid. Onze dochter Cynthia heeft het er ook enorm moeilijk mee. Ze had plannen om te gaan samenwonen, maar hierdoor is het er nog niet van gekomen. Ze is gisteren naar huis gekomen van haar werk. Ze gingen de kerstbomen optuigen, ze kon er niet meer tegen. In het nieuwe jaar gaat ze weer terug. Eerder niet. Dat hoeft van mij ook niet. In het verleden zou ik nog niet een baaldag van haar hebben gepikt. Yvonne, de vriendin van Alan, idem dito. Ze had op twee salarissen een huisje gekocht. Nu is ze alleen. Als je haar alleen op haar fietsje naar huis ziet rijden, scheurt je hart".
"Wij weten niet waarom onze zoon is vermoord. Het motief is nog altijd niet bekend. Er zijn een paar persoonlijke bezittingen zoek. We kunnen op grond van allerlei verhalen wel gaan gissen, maar je schiet er niets mee op. De meest wilde geruchten hebben de ronde gedaan. In de wereld geholpen door mensen die maar wat praten. We hebben Daan nooit gekend, maar door de contacten met zijn moeder hebben we een beeld van hem gekregen. Ook wat hem betreft is er geen reden te bedenken voor zo'n gruwelijke daad".
 

Politieagent
 

"Vanaf dag een heb ik vermoed dat het zigeunerkamp er iets mee te maken had. Vanwege de uitgebrande auto die bij de Escamplaan werd gevonden. Binnen 48 uur wist ik van wie de auto was. Van de man die nu als hoofddader vastzit. Ik ben zelf maar een beetje politieagent gaan spelen. Ik wil alles weten. Is Alan door een of meerdere kogels om het leven gebracht? We hebben het aan de recherche al zo vaak gevraagd. De rechercheur helemaal volgestopt met gevulde koeken. Maar niets hielp. Ik kan begrijpen dat ze zwijgzaam zijn. Het gaat om informatie die alleen de dader kan weten. Ik snap het. Maar als ouders wil je meer weten".
"Ik reed op de tram. Maar nooit zal ik dat nog doen. Mijn werkgever heeft me sinds 14 mei perfect behandeld. Alle steun heb ik gekregen. Nooit was er de druk om me weer aan het werk te krijgen. Maar op de tram stap ik nooit meer. Ik kon er vroeger goed mee omgaan, met de agressie die je dagelijks ontmoet. Staan ze met twintig man te schreeuwen: hť, ouwe, kop houden. Ik liet het over me heen gaan. Maar dat kan ik straks niet meer. Ik sta dan niet meer voor mezelf in. Ik zou het niet meer pikken".