KRANTEN berichten m.b.t. de moord op Alan

 Terug naar kranten knipsel overzicht  <<<

 

Artikel uit Haagsche Courant van 11-03-2001                 ’Ik bid elke dag voor rechtvaardigheid’  

 

 

MOEDER VERMOORDE DAAN DE BLOK AAN VOORAVOND ZITTING
 

door Dennis Mulkens

Den Haag - Van het uitzicht zal ze nooit meer genieten. In de achterkamer kijkt ze uit op de parkeergarage aan het Arnold Spoelplein.
 

Aan de voorzijde ziet ze bij wijze van spreken het woonwagenkamp op de Escamplaan liggen. Vlakbij haar flatwoning in Loosduinen werd haar zoon Daan de Blok samen met Alan Roos in een auto om het leven gebracht.
Het was 14 mei. "Ik zat in verband met Moederdag thuis op hem te wachten. Hij lag hier een paar honderd meter vandaan tot twee uur 's middag op straat, zonder dat ik het op dat moment wist".
Het leven van Wilma de moeder van Daan is verwoest. "De dag dat ik het hoorde is mijn wereld ingestort. Het valt met geen pen te beschrijven wat je dan voelt. Het licht ging volledig uit. Ik heb samen met m’n dochter alle heiligen uit de hemel geschreeuwd".
Eerst was ze alleen maar verdrietig, kon ze slechts denken aan haar 22-jarige zoon. Ze zit nu in een fase dat er ook een enorme woede in haar is opgekomen. Sinds de pro-forma zitting in januari en de confrontatie met de twee verdachten.
"Ik had ze op de foto al gezien. Dat zei me niets. Nu zag ik ze binnenkomen. Niet eens met het hoofd naar beneden gebogen. Maar met een blik van: eens kijken wie er zijn".
Ze wist eigenlijk niet dat er zoveel agressie in haar zat, zegt ze aan de vooravond van de rechtszaak van dinsdag. "Eigenlijk zou ik ze zelf willen straffen. Maar dat moeten we aan de rechter overlaten. Ik zeg het eerlijk: ik hoop op levenslang. Ik zou er niet mee kunnen leven als ze maar acht of tien jaar krijgen. Ik kan de gedachte niet verdragen dat deze mensen ooit nog bij mij in de buurt komen te leven. Ik bid elke dag voor gerechtigheid en er zal in dit land toch geen rechter zijn die deze mensen weer terugbrengt in de maatschappij".
Wilma maakte bizarre dingen mee de afgelopen maanden. Zo zocht en vond haar dochter steun bij een vriendin die woonachtig was op het bewuste woonwagenkamp. Ze verbleef er regelmatig op luttele meters van de mannen die nu als de moordenaars van haar eigen broer worden beschouwd.
 

Shock
 

"Mijn dochter is zwaar geshockeerd. Ze kende deze mannen niet, wel hun gezichten. Het is ongelooflijk dat deze beesten gewoon even de sporen hebben gewist en verder zijn gaan leven op dezelfde plek. Alsof er niets was gebeurd. Op het kamp leven ook goede mensen. Als mijn buurman iets doet, ben ik nog geen slecht mens. Maar dit zijn gewetenloze psychopaten".
Er komt een glimlach op het gezicht van Wilma als ze spreekt over haar zoon. "Ik wil graag iets over hem vertellen. Volgende week is er genoeg aandacht voor de daders. Daan was een heerlijke jongen met alleen maar vrienden. Een blonde knul, met een brede lach en een flinke dosis humor. Een jongen die nooit iemand kwaad deed. Hij was goedgelovig, had vertrouwen in iedereen. Is nooit met geweld of de politie in aanraking geweest. En dan dit. Het bewijs dat het iedereen kan overkomen".
Ze worstelt met de vraag hoe de avond is verlopen. Ze kan bijna niet geloven dat haar zoon vanuit discotheek de <O> vrijwillig in de auto is gestapt, nadat hij eerdere liften had afgeslagen. Ze kan de lezing van de gearresteerde zoon, dat de vader zo maar zou hebben geschoten, niet bevatten. "Ik heb het hem in een persoonlijke brief gevraagd. Zeg het me, heb ik hem gevraagd. Er kwam geen reactie".
 

Gedenkplek
 

Elke dag bezoekt ze het graf van Daan. Twee keer per dag gaat ze naar de parkeergarage waar door de nabestaanden een gedenkplek is ingericht. Ze kan de gedachte niet verdragen dat hier ooit nog auto's rijden. Ze hoopt dat de plek op wat voor manier dan ook gerespecteerd blijft.
"Tot nu toe ben ik teleurgesteld in de gemeente. De burgemeester deed niet mee aan een stille tocht. Omdat voor hem niet vaststond dat er sprake was van zinloos geweld. Ik vond het een belediging voor Daan. Het feit dat deze twee jongens zijn gevonden in een donkere parkeergarage, zegt alles over die daders en niets over de slachtoffers".
"Ik ben door veel mensen geholpen. Soms hoor je een opmerking als: het leven gaat verder. Ja, loop jij maar alvast, zeg ik dan. Ik heb een zus en twee vriendinnen die me heel goed begrijpen. En bij m’n dochter heb ik steun. We worden 's nachts vaak wakker. Dan zoeken we contact. M’n dochter heeft het moeilijk. Ze begrijpt maar niet dat de wereld verder draait. Ook heb ik veel te danken aan de politie. Die de daders heeft gevonden en die altijd voor ons klaar stond. Met een enorme betrokkenheid hebben ze gewerkt. Een van de rechercheurs was voor mij altijd aanspreekbaar. Die heeft me enorm gesteund".
 

Clubhuis
 

En weer breekt er een lach door op het gelaat van Wilma als ze kijkt naar een foto van haar 22-jarige zoon. "Ik heb laatst een videoband gekregen van z'n vrienden. Vier uur lang. Je kunt daarop zien dat hij elk moment genoot. Voetballen en trainen bij HMSH, dat was zijn leven. Het was ook de club van zijn vader Wim, die hij ooit als eerste elftalspeler hoopte te evenaren. Zijn vrienden van HMSH hebben een apart hoekje voor hem in het clubhuis ingericht. Nooit zal het nummer 2 in zijn elftal nog worden gedragen".
"Verder had hij een enorme liefde voor muziek. DJ Tom Harding was zijn idool. Daan wilde ooit zo draaien als hij, dat was zijn droom. Daan draaide vaak op feesten. Een dag na zijn dood kwam een Cd'tje van hem uit. We hebben zelf de titel bedacht. "Dream wish, made in heaven".