KRANTEN berichten m.b.t. de moord op Alan

 Terug naar kranten knipsel overzicht  <<<

 

Artikel uit Haagsche Courant van 14-05-2001                  ’Twee minuten stilte is lang niet genoeg’

 

Den Haag - Een jaar nadat ze in een Loosduinse parkeergarage zijn doodgeschoten leven Daan de Blok en Alan Roos voort in de harten van familieleden, vrienden, kennissen en andere belangstellenden.

 

Enkele honderden komen deze maandag voor een herdenkingsbijeenkomst naar de plek waar de twee in de kracht van hun leven zijn omgebracht. Zonder aanwijsbare reden, gewoon na een avondje stappen.
Woede, verbijstering, onmacht en verdriet vechten nog steeds om voorrang op 14 mei 2001

"Wat blijft is de herinnering aan een heerlijke knul met een brede lach", zegt Wilma, de moeder van Daan. "Die kan niemand ons afnemen".
Ook Irene, de moeder van Alan spreekt.

 

In haar stem klinkt ook de verbittering door over de rechtsgang tot nu toe. Vorige week werden de daders - een vader en zoon uit Den Haag - door de rechtbank tot respectievelijk achttien en veertien jaar veroordeeld. Voor de nabestaanden is het niet te verteren. "In de praktijk betekent het dat de moordenaars over acht en elf jaar alweer vrij zijn. Levenslang verdienen ze", zegt Irene Roos. Er klinkt applaus.
Even eerder is het twee minuten totaal stil in de garage waar op de maandagavond geen auto's mogen parkeren. Wat betreft de nabestaanden zullen er nooit meer voertuigen rijden over de twee parkeerplaatsen die sinds een jaar zijn bedolven onder bloemen, planten, kaarsen en persoonlijke herinneringen. Nabestaanden willen er graag een monument laten aanbrengen. Op 1 juni is over dit onderwerp overleg met burgemeester Deetman, die de betrokkenen na de uitspraak van vorige week heeft uitgenodigd voor een gesprek. Namens de gemeente is op de herdenkingsbijeenkomst de stadsdeel coördinator aanwezig.
14 mei 2001 is ook de dag waarop de stichting Loosduinen Tegen Geweld officieel is opgericht. "Twee minuten stilte is niet genoeg", zegt voorzitter Wilco Eckhardt. "Het gaat er om wat wij hierna doen".
Dank is er deze avond ook voor de aanwezigen. "Na een lieve vraag kwam er soms een bot antwoord", zegt Wilma. "Het spijt me, maar het was een kwestie van afreageren". Irene sluit namens de familie Roos aan: "Zonder ieders steun hadden we het nooit gered".